091 surah
ھي سورة مَکِّیَّۃٌ آھي . ھِن ۾ 15 آيتون ۽ 1 رڪوع آھن
تحت اللفظ ۽ بامحاورہ سولو سنڌي ترجمو
لفظي ترجمو: مولانا عبدالسلام سومرو ايڊووڪيٽ
91:1
وَ
قسم آهي
الشَّمْسِ
سج جو
وَ
۽
ضُحٰىهَا۪ۙ
ان جي سوجهري جو!.
91:2
وَ
۽
الْقَمَرِ
چنڊ جو
اِذَا
جڏهن
تَلٰىهَا۪ۙ
اهو ان جي پويان اچي.
91:3
وَ
۽
النَّهَارِ
ڏينهن جو
اِذَا
جڏهن
جَلّٰىهَا۪ۙ
اهو روشن ڪري ان (سج) کي.
91:4
وَ
۽
الَّيْلِ
رات جو
اِذَا
جڏهن
يَغْشٰىهَا۪ۙ
اها ڍڪي ان (سج) کي.
91:5
وَ
۽
السَّمَآءِ
آسمان جو
وَ
۽
مَا
ان ذات جو جنهن
بَنٰىهَا۪ۙ
بڻايو ان کي.
91:6
وَ
۽
الْاَرْضِ
زمين جو
وَ
۽
مَا
ان ذات جو جنهن
طَحٰىهَا۪ۙ
وڇايو ان کي.
91:7
وَ
۽
نَفْسٍ
(انساني) نفس جو
وَّ
۽
مَا
ان ذات جو جنهن
سَوّٰىهَا۪ۙ
برابر بيهاريو ان کي.
91:8
فَاَلْهَمَهَا
پوءِ ان اندر ۾ وڌي ان کي
فُجُوْرَهَا
سندس بدڪاري
وَ
۽
تَقْوٰىهَا۪ۙ
سندس پرهيزگاري (جي سڃاڻ).
91:9
قَدْ
پڪ سان
اَفْلَحَ
ڪامياب ٿيو
مَنْ
اهو جنهن
زَكّٰىهَا۪ۙ
پاڪ ڪيو پنهنجي (نفس) کي.
91:10
وَ
۽
قَدْ
پڪ سان
خَابَ
ناڪام ٿيو
مَنْ
اهو جنهن
دَسّٰىهَاؕ
گندو ڪيو پنهنجي (نفس) کي.
91:11
كَذَّبَتْ
ڪوڙو چيو
ثَمُوْدُ
ثمود (جي قوم)
بِطَغْوٰىهَا۪ۤۙ
پنهنجي سرڪشي جي ڪري.
91:12
اِذِ
جڏهن
انْۢبَعَثَ
اٿيو
اَشْقٰىهَا۪ۙ
ان (قوم) جو وڏو بدبخت.
91:13
فَقَالَ
پوءِ چيو
لَهُمْ
انهن کي
رَسُوْلُ اللّٰهِ
الله جي رسول (صالح ؑ)
نَاقَةَ اللّٰهِ
(توهان خيال رکو) الله جي ڏاچي جو
وَ
۽
سُقْيٰهَاؕ
ان کي پاڻي پيارڻ جو.
91:14
فَكَذَّبُوْهُ
پوءِ انهن ڪوڙو چيو ان کي
فَعَقَرُوْهَا۪ۙ۬
پوءِ انهن وڍي ڇڏيو ان (ڏاچي) جي پيرن کي
فَدَمْدَمَ
پوءِ تباهي آندي
عَلَيْهِمْ
انهن تي
رَبُّهُمْ
سندن رب
بِذَنْۢبِهِمْ
انهن جي گناهه جي ڪري
فَسَوّٰىهَا۪ۙ
پوءِ برابر (ناس) ڪري ڇڏيائين انهن کي.
91:15
وَ
۽
لَا
نه
يَخَافُ
ٿو اهو (الله) ڊڄي
عُقْبٰهَاؒ
ان (تباهيءَ) جي انجام کان.